X
تبلیغات
رایتل
خاطرات یک معلم- مدرسه نابینایان مهر

شوریده ی شیرازی

حاج محمد تقی فصیح الملک شیرازی،متخلص به شوریده،درسال 1274ه.ق در شهر شیرازتولد یافت.

وی در 7 سالگی بر اثر بیماری آبله چشمانش را از دست داد ودر 9 سالگی پدرش را از دست داد و

 اوتحت سرپرستی خاله اش قرار گرفت.شوریده از کودکی هوش و ذکاوت فراوان و قریحه ی شاعری

داشت.چون در کودکی اعضای خانواده ی خود را از دست داده بود بسیار افسرده و شوریده حال بود

و به همین دلیل تخلص خود را هم شوریده انتخاب کرد.

وی هفده ساله بود که در تهران به دربارناصر الدین شاه قاجار راه یافت و مورد توجه قرار گرفت.

شوریده در جواب ناصر الدین شاه که از او پرسیده بود در چه مواردی از نابینایی خود رنج

می برد،پاسخ داد در سه مورد این درد را با همه ی سنگینی ووحشت آن احساس کرده ام ،

یکی در روزهایی که نامه ای از دوستانم می رسد و کسی نزدم نیست تا آن را برایم بخواند،دیگر

هنگامی که آفریدگارم به من پسر یا دختری می بخشد و من نمی توانم سیمای آنها را ببینم و اینک

که قادر به دیدن سیمای دوستان نیستم.

شوریده شش فرزند داشت که از جمله ی آنان حسین شیفته فصیحی و حسن احسان فصیحی در

سخن وری چیره دست هستند.وی به سال 1345 ه.ق در سن 71 سالگی در گذشت و بنا به

خواسته ی خودش در کنار مزار سعدی به خاک سپرده شد.شوریده شاعری شیرین زبانو

حکیمی خوش بیان،دارای اخلاقی نیک،احساساتی پاک،وطن پرست،بلند نظر،خوش محضر،

با حقیقت و ایمان بود.

از آثار او کلیات دیوانی است در حدود 1500 بیت شعر،شامل چکامه ها،چامه ها،قطعه ها،

مسمط ها،چار پاره ها،ماده تاریخ ها و غیره.

                                                      تنظیم :نیلوفر پروین پور

نوشته شده در سه‌شنبه 22 بهمن‌ماه سال 1387ساعت 14:21 توسط رفیده ابراهیمی نظرات (3)|

قالب جدید وبلاگ پیچک دات نت

ARCHIVES

LINKS

SPECIFIC

DESIGN

OTHERS